रवा टी

रवा इडली डोसा ऐकली असेल .. रव्याचा शिरा किंवा उपमा वगैरे पण आपण लहान पणापासून खात आलो .. अगदी गेला बाजार रव्याचे कटलेट किंवा काही महाभाग रव्याचा केक पण बनवतात असं मी ऐकलंय .. पण रव्यापासून चहा कोणी बनवल्याचं ऐकलं आहे का .. मी ऐकलं .. पहायचा योग थोडक्यात हुकला .. पण जेवता जेवता ऐकल्या मुळे हसून आणि नंतर ठसका लागुन माझेही बरेच हाल झाले ..

तर ही किमया साधली होती माझ्या प्रिय रूम -मेट्स विनया आणि वृषालीने .. सुरवात अशी झाली.. मी kansas ला गेले होते.. इकडे NJ मधे घरी या सगळ्यांनी एक पार्टी ठेवली होती . त्या निमित्ताने साफसफाई मोहीम सुरु होती .. US मधे आम्हाला आपल्या इथे मिळते तशी साखर मिळत नाही .. पावडर वाली मिळते.. किचन मधे मी इकडे येताना आणलेले बरेच पुडे ठेवले होते त्यात एक पुडा साखरेचा होता.. म्हणजे विनयाच्या मते होती .. मीनाक्षी च्या मते नव्हती .. तर विनयाला पूर्ण खात्री कि ती साखरच आहे, आणि मी वर काढायला विसरले.. तिनी एकदम excite होत, तो साखरेच्या डब्यात रिकामा केला..

पार्टी संपली आणि सोमवार उजाडला. वृषाली आमच्यातली सगळ्यात गुणी मुलगी आहे. I mean गृहकृत्य दक्ष :) सकाळी सकाळी बरेचदा पहाटे उठून चहा बनवते .. तिनी पण मस्त पैकी चहा बनवला नेहमीसारखा आलं वगैरे घालून. थोडा पिऊन पाहिला तर कडू लागला म्हणून अजून साखर घातली. शेवटी बिचारी मला शिव्या घालत कडू चहा पिऊन ऑफिसला पळाली. मला अशा साठी शिव्या कि मी बरेचदा organic गोष्टी आणते. मग तिला वाटला कि त्यामुळेच चहा कडू झाला. बाकीचा तिनी विनया साठी भांड्यामध्ये ठेवला होता .. थोड्या वेळानी विनया उठून चहा गाळायला गेली.. तर काहीच येईना गाळणीतून.. मग मीनाक्षी पण आली.. मीनाक्षीची ट्यूब थोडी पेटली.." कि चहा मै कुछ रवा है " आणि मग तो रवाच असणार यावर शिक्का मोर्तब झालं ..आणि बिचारा रवा आता शिजून घट्ट झाला होता . तर अशा प्रकारे एक नवीन डिश तयार झाली .. रवा टी किंवा चहाचा उपमा :) पुढच्या वेळी फोडणी देऊन बघायला हरकत नाही :D .. अजून भारी प्रकार म्हणजे मी आल्यावर पाहिलं, तर त्या पुड्या वर लेबल पण होतं कि इडली रवा ..

हाहाहाहा .. मी प्रचंड हसून घेतलं, चिडवून घेतलं .. पोट दुखे पर्यंत..

बाकी या सगळ्यांच्या बरोबर वेळ इतका मस्त गेला, १९०३ गोथम मधे.. आम्ही Bachelor Life खऱ्या अर्थाने पुन्हा enjoy केलं ..

सगळ्यांना खूप खूप miss करते आहे..

So, This one is for us girls.. .. वृषाली, विनया आणि मीनाक्षी आणि भाग्यश्री :)

Address : २५५ Warren St , Apt १९०३ , Jersey City , NJ ०७३१०

Dreams come true...

If you don't have a dream, how are you going to make a Dream Come True?

Everyday I dream of something...

Something which I want...
Something maybe I deserve...
Something I have lost in life...
Something which is far away from me...
Something which I live for..
Someone whom I love..
Some place, where I want to be with my special person..
Some moments where I am his and he is only mine...
I Dream to love someone so madly and to be loved by someone the same way..
I dream to keep my dear ones happy forever..
Dream I will never hurt anyone..
Dream to travel all around the world....
List will just go on and on...

Sometimes question pops up in my mind why do I see the dreams when I know all of them can not come true.. Surely not all dreams come true.. But they take me to that world least for a while.. For a while I live those moments which are never possible in real world. These very dreams can get me through the day...and same time keep me hopeful about coming days... Dreams are the answers to questions that I haven't yet figured out how to ask.

What do you get out of these dreams.. I will not say all the dreams come true. But yes, they do come true in some form or the other.. Rather I would say god always gives you more than what u dream of... Believe me, its true.. Some times, I feel its god's way of knowing what someone is looking for in life.

One should never stop dreaming even if others call it foolishness or anything.. Just take off any conditions on it. Do have a Hope that your dreams will come true. But never try to bind them with condition that they have to come true.. And I know all my dreams will definitely come true some day somewhere..

You know what.. I have a little secret dream, that someday I will be in some one's dreams.. And I am waiting for that dream to come true :)

आमच्या लग्नाचा वाढदिवस

प्रेमपत्र मी लिहिलं तर होतं मग ते पोचलं का, कसं पोचलं, त्याला ते आवडलं का,त्याची प्रतिक्रिया काय झाली.. सगळं काही सांगणार आहे. आता मी लिहिलेला ब्लॉग आलोकनी ( माझा नवरा ) पण वाचला होताच.. पण त्याला नेमकं कळत नव्हतं, की मी खरंच प्रेमपत्र लिहिलं आहे की असंच आपलं ब्लॉग वर टाकलं आहे.

आमच्या लग्नाचा वाढदिवस दोन कारणांसाठी लक्षात राहील.. एक तर वाढदिवस नि दुसरं माझ्या प्रोजेक्ट चा Go-Live..

आलोक अमेरिकेत असल्याने आमच्या लग्नाचा वाढदिवस सुरु झाला 19 Nov IST आणि संपला 19 Nov EST :) सरप्राईज देणे हा प्रत्येकाचा खाऊ नाही..आणि आलोकला तर ते बिलकुल जमत नाही. माझ्या वाढदिवसाला ह्या पठ्ठ्यानी रात्री 10:30 ला मला झोपवून टाकलं आणि स्वतः पण झोपला होता.. मला वाटत होतं काहीतरी बेत करेल.. गिफ्ट तरी देईल.. पण अजून थोड्या वेळानी घोरण्याचा आवाज येऊ लागला मग मी पण झोपून गेले.. त्याला माझ्याकडून नेहमीच सरप्राईज मिळते.. त्यामुळे तो कधी प्रयत्न पण करत नाही असं काही करायचा... मी त्याला काय सरप्राईज देणार याची त्याला जाम उत्सुकता होती. त्यानी मला डायमंड रिंग आधीच गिफ्ट केली होती.. म्हणजे तुला आवडेल ती तू घेऊन ये असं सांगितलं होतं मग मी घेऊन आले, त्याच्या क्रेडीट-कार्ड नी :)

बाकी दिवसाची सुरुवात मोठी छान झाली.. सगळ्यांचे फोन येत होते सकाळ पासूनच.. आज go-live असल्याने ऑफिस दुपारी होतं.. त्याच्या मित्राला मी पत्र इमेल केलं होतं आधीच. त्यानी प्रिंट काढून पाकिटात घालून सकाळी सकाळी त्याला दिलं.. त्याला बिचाऱ्याला काहीच सुचेना कि काय बोलावं.. आधीच बायकोची त्याला खूप आठवण येत होती. त्यात प्रेमपत्र मिळाल्याने  तो थोडा अजून इमोशनल वगैरे झाला.. माझ्या नशिबात हा योग होता आणि माझं प्रेमपत्र योग्य व्यक्तीला मी दिलं याची आणि त्याच्या प्रेमाची पुन्हा एकदा खात्री पटली :)

बाकी दिवसभर गंमत जंमत होत राहिली.. आलोकनी  सरप्राईज द्यायचा केलेला आणखी एक प्रयत्न फसला.. एक मैत्रीण जी घरी केक आणि फुलं पोचवणार होती तिला टीमलीड नी पकडून ठेवलं.. आणि शेवटी तिनं मला फोन केला.. की असं असं तुझं सरप्राईज गिफ्ट घेऊन जा..  हाहाहा.. आलोक थोडा नाराज झाला की बेत फसला...

Go-live मुळे मी रात्रभर ऑफिस मधेच होते आणि तो त्याच्या ऑफिस मधे. पावसानी पण हजेरी लावली होती. मेझ्झा 9 मधे टीम डिनर आणि मग संधीचा पुरेपूर वापर करत आम्ही रात्रभर वेळ मिळेल तशा गप्पा मारल्या :)

हे वर्ष कसं गेलं कळलंच नाही.. एक वर्षात दोघं खूप जवळ आलो.. खूप काही शिकलो.. बरंच भांडलो.. पण.. कुठल्याही गैरसमजांना थारा न देता आम्ही एक वर्ष तर पूर्ण केलं आहे.. आमचं हे प्रेमाचं नातं असंच कायम राहावं एवढीच इच्छा ठेऊन आणि रात्रभराच्या जागरणानी दमून शेवटी मी झोपून गेले.. एकच रुखरुख राहिली ती म्हणजे दोघं बरोबर असायला हवे होतो..

प्रेम-पत्र माझं...

ये मेरा प्रेमपत्र पढ़कर तुम नाराज ना होना..
के तुम मेरी जिंदगी हो.. तुम मेरी बंदगी हो ..

वगैरे गाणी ऐकत मी मोठी झाले.. याचा अर्थ मला लहान पणापासून प्रेमपत्र लिहायचा शौक होता असा नाही.. हे गाणं आपलं लक्षात राहिलं. शाळेत असताना माझ्या वर्गातल्या एका मुलानी दुसरया वर्गातल्या मुलीला प्रेमपत्र लिहिलं होतं. कधी? तर ते चक्क चौथीत.. हिम्मत असते एकेकाची.. इथे प्रेमपत्र सोडा, साधं मला आवडणारया मुलाला ऑर्कुट/फेसबूक वर अँड करायची पण लवकर हिम्मत होत नाही. असो, शाळेत तर काही आम्ही त्या वाटेला गेलो नाही.. मग कॉलेज मधे तरी काही करावं तर कुठलं काय .. बारावी अँडमिशन वगैरे कीटक डोक्यात गेले होते, मग आम्ही अभ्यास करत बसलो.. फिजीक्स केमिस्ट्रीच्या नोट्स लिहिता लिहिता प्रेमपत्र काही लिहून झालं नाही.. काही पोरं-पोरी तेव्हा बॉयफ्रेंड-गर्लफ्रेंड असं काहीबाही बोलायचे. पण आम्ही.. हे काय वय असतं का प्रेम वगैरे  करायचं गटात सामिल झालो. त्या वयात तेच करायचं असतं हे खूप वर्षांनी कळलं. एकदाचे 12 वी पार पडून गाडी इंजीनियरिंगच्या धक्क्याला लागली... इंजीनियरिंग अँडमिशन झाली पण ती गर्ल्स कॉलेज मध्ये..


धत ते  री  कि ..  आता काय प्रोफेसर ला पत्रं लिहायची.. काही पोरींनी तेही उद्योग केलेच शेवटी. नाही म्हणायला कोचिंग क्लास मध्ये मुलं होती. मला 1- 2 आवडायची पण :) अरे पण त्यांना पत्रं बित्र.. बापरे !!  घरी कळलं तर वगैरे शंका कुशंका.. शेवटी एकदाचं ते हि कॉलेज संपलं आणि कंपनी मध्ये प्रवेश केला.. COGNIZANT waw !!!


येस.. Here I am.. आजूबाजूला एकदम स्मार्ट लोकं दिसत होती.. खरं सांगायचं तर अशी काही खूप स्मार्ट नव्हती. पण त्या काचेच्या इमारतींमध्ये सगळेच मला उगीच स्मार्ट वाटत होते.. माझ्या ट्रेनिंग मधला एक जण पाहताक्षणी आवडला. आता काही पुढे जाणार तेवढ्यात कोणीतरी सांगितलं, तो ना तो सगळ्याच मुलींच्या मागे असतो.. झालं आम्ही त्याचा विचार सोडला.  प्रोजेक्ट मिळाला तर प्रोजेक्ट मध्ये प्रेम करण्यालायक कोणी नव्हतंच..


प्रवेश करताना आईटी कंपनी बद्दल ज्या ज्या अपेक्षा होत्या त्या सगळ्या एव्हाना चहाच्या मशीन मधे गेल्या होत्या, आणि टीम लीड नी या संधीचा फायदा उठवत कामाला जुंपल. 2 वर्षानी मात्र खडबडून जागं व्ह्यायला झालं. कारण मातोश्री जाग्या झाल्या होत्या.. ऑफिस मधे कोणी चांगला आहे का वगैरे असे प्रश्न आडून विचारले जाऊ लागले.. तेव्हा अमेरिकेला पलायन करावं असा धूर्त कावा डोक्यात आला. म्हणजे ते दाखवायला वगैरे नको कोणाला आणि चहा-पोहे नको.. पत्र लिहायचं स्वप्न असं ठरवलेल्या लग्ना मधे काही पूर्ण होणार नव्हतं, मंगल पत्रिकेवर नाव घालता येईल जास्तीत जास्त ....
 नशिबानी साथ दिली आणि आमची स्वारी अमेरिकेत पोचली.. ईमेल वगैरे तर आता बोरिंग झालं होतं, मला लिहायचं होतं खरं खुरं पत्र, पण आता मात्र ते लिहिण्यायोग्य व्यक्ति हवी होती आता नुसतं पत्रं द्यायचं नव्हतं, तर ते मनापासून द्यायचं होतं, एकाला कोणाला तरी.. यूरेका!!!..आम्ही प्रेमात पडलो ..


या वेळी खरं-खुरं, त्याच्याशिवाय जगु शकत नाही असं वालं प्रेम. खात्री वाटत होती की हाच तो पत्र देण्यासाठी.. दिवसें दिवस जात होते, आणि मी त्याच्या विचारण्याची वाट बघत होते. त्यातच त्याचा वाढदिवस जवळ आला होता. मी आता कंबर कसली आणि प्रेमपत्र लिहिलंच. पण कुठे तरी इगो होताच, की त्यानी आधी सांगावं की त्याचं माझ्यावर प्रेम आहे म्हणून.. मी का सांगू . पण 1 आठवडा आधी त्याला ईमेल आला, की त्याला भारतात परत जावं लागणार आहे. Bday च्या आधी 2 दिवस. पण आम्ही भेटणार होतो त्याच्या जाण्या आधी. मी Bday कार्ड च्या पाकिटात ते पत्र ठेवलं.. आणि तयारी केली त्याला भेटण्यासाठी.. भेटलो.. 2 दिवसात खूप गप्पा मारल्या, फिरलो.. वेळ कसा गेला कळलंच नाही.. आता निघायची वेळ आली तरी हा का काही बोलत नाही.. शेवटी मी हळूच ते पत्र काढून नुसतं कार्ड त्याला दिलं.. फाटकं पाकिट पाहून त्याला थोड़ी शंका आली. पण पोरं तशीही थोड़ी मूर्खच असतात.. तर त्याला फार काही कळलं नाही..


मंडळी.. थोडं इमोशनल झालं का?.. तर ते पत्र मग तसंच राहिलं अमेरिकेत.. मी पण इकडे परत आले, आणि मग काही दिवसांनी त्यानी लग्नाचं विचारलं.. प्रेमपत्र नाही आणि काही नाही.. त्याला आता थेट लग्नपत्रिका लिहायची होती.. देवा.. पण प्रेम तर आंधळं असतं ना, तर आम्ही लग्न करून एकदाचे मोकळे झालो..


आता एक वर्ष झालं जवळजवळ लग्नाला.. पत्र लिहायचं राहूनच गेलं आहे.. शेवटी आता नवरयाला तरी लिहू Anniversary निमित्त.. म्हणून लिहायला बसले.. मेरी जान वगैरे लिहावं का.. त्याला शंका यायची जॉन कोण कुठला . अशा बरयाच काट छाट करत एकदाचं ते पत्र तयार झाले आहे .. आमची Anniversary आहे 19 Nov..त्याला अजुन 4 दिवस बाकी आहेत ..


तेव्हा आमच्या नशिबात योग आहे का नाही प्रेमपत्र द्यायचा.. हे लवकरच कळेल..
Till then keeping my fingers crossed ..